Rodzaje łysienia

Najlepszym sposobem, żeby dowiedzieć się na jaki rodzaj łysienia cierpimy - jest oczywiście wizyta u dermatologa. Kilka podstawowych badań, niekiedy biopsja, wstępna diagnoza i zagadka rozwiązana. Wracasz do domu pełen optymizmu.

A tak poważnie - czasami samemu można rozpoznać w bardzo prosty sposób jaki typ łysienia u nas występuje. Dla różnych rodzajów łysienia utrata włosów zachodzi w określonych miejscach, w określonym stopniu i na skutek konkretnych czynników. Podstawowe rodzaje łysienia, z jakimi medycyna najczęściej ma do czynienia, to:

Łysienie androgenowe: to najczęściej spotykany typ łysienia, (który dopadł również i mnie) nazywany też łysieniem typu męskiego. Jego źródłem jest nadmierne wydzielanie androgenów, a konkretnie - nadwrażliwość organizmu na pochodną testosteronu - DHT. DHT wytwarza się w wyniku nadmiernej produkcji testosteronu, co wpływa zarówno na utratę włosów na głowie, jak i wzmożony ich wzrost w innych częściach ciała.

Łysienie androgenowe atakuje na samym początku linię czoła, która zaczyna się cofać. W następnej kolejności wypadanie włosów rozpoczyna się po bokach głowy - tworząc zakola. W późniejszej fazie łysienie obejmuje czubek głowy.

Leczenie w tym przypadku prowadzone jest na różne sposoby: minoksydylem, preparatami kosmetycznymi, suplementami, terapią laserową lub przy użyciu pola magnetycznego. Ludzie cierpiący na łysienie androgenowe decydują się też na przeszczepy włosów - to również skuteczna metoda odwrócenia tej choroby.

Łysienie plackowate: charakteryzuje się występowaniem łysych, owalnych ognisk na głowie. Z czasem miejsca te mogą się powiększać prowadząc do całkowitego łysienia. Mogą także zacząć zanikać, lecz zdarza się to niezwykle rzadko. Łysienie plackowate dotyka najczęściej ludzi młodych.

Jego przyczyny nie są do końca jasno ustalone. Badacze uważają jednak, że chorobę powoduje reakcja autoimmunologiczna organizmu. W dużej części przypadków za łysienie plackowate odpowiada również genetyka. Leczenie polega na podawaniu minoksydylu, kortykosteroidów lub poddaniu chorego terapii fotodynamicznej.

Łysienie bliznowaciejące: pojawia się na skutek działania określonego czynnika zewnętrznego, zakażenia wirusowego lub grzybiczego. Może być także spowodowane wadą wrodzoną czy defektem rozwojowym. Łysienie tego typu charakteryzuje się uszkodzeniem mieszków włosowych - miejsca te zastępowane są tkanką bliznowatą, następuje utrata włosów.

Często jego przyczyną są oparzenia, odmrożenia, napromieniowanie, infekcje czy skaleczenia. Łysienie bliznowaciejące jest nieodwracalne. Leczenie polega na wykonaniu zabiegu przeszczepu lub transplantacji włosów.

Łysienie telogenowe (TE): jest prawdopodobnie drugą, najbardziej rozpowszechnioną formą wypadania włosów. W zasadzie należy ująć to inaczej: włosy nie wypadają a raczej pozostają w stanie spoczynku czy inaczej - uśpienia i “nie wychodzą” ponad powierzchnię skóry (wydłużona faza telogenowa cyklu życia włosa).

Do tej pory przeprowadzono stosunkowo niewiele badań, które mogłyby wyjaśnić dlaczego tak się dzieje. Jednak wiadomo na pewno, że do TE dochodzi, kiedy zmniejszona zostaje liczba mieszków włosowych na głowie. Następuje rozproszone przerzedzenie włosów, najczęściej na czubku głowy, mniej po bokach i z tyłu głowy. Zwykle nie pojawia się recesja linii włosów.

TE jest całkowicie odwracalne, trwa zwykle ponad 6 miesięcy. Ludzie cierpiący na tę dolegliwość nigdy nie stracą wszystkich włosów, poprawa i ustąpienie jej objawów następuje z reguły samoistnie. Prawdopodobnymi przyczynami TE mogą być stres, niedobory witamin lub nadmiar witaminy A, choroby chroniczne, niektóre leki, choroby skóry bądź zaburzenia hormonalne.

Łysienie anagenowe (AE): tak jak w przypadku łysienia telogenowego, u chorego obserwuje się rozproszone, znaczne przerzedzenie włosów. Rozwija się ono jednak szybciej i może prowadzić do utraty wszystkich włosów. Ten rodzaj łysienia występuje najczęściej u osób przyjmujących leki cytostatyczne w leczeniu raka, bądź po spożyciu toksycznych produktów.

Tego typu substancje hamują proliferację komórek. Jako że włókno włosa z mieszków rośnie w bardzo szybkim tempie - wymaga dużej proliferacji komórek. Leki cytostatyczne zatrzymują tymczasem szybki wzrost komórek aby przeciwdziałać rozwojowi raka. W ten sposób utrata włosów jest bardzo szybka - zauważa się ją już po 7-14 dniach. Całkowita utrata włosów może nastąpić już po 2 miesiącach. Leczenie polega na wyeliminowaniu czynnika powodującego łysienie.

Łysienie całkowite: to bardzo rzadka choroba, dotyka 1% społeczeństwa. Jej przyczyny są dużą zagadką dla badaczy i naukowców. Przypuszcza się, że może być powodowana chorobą autoimmunologiczną, bądź podlegać dziedziczeniu.

Łysienie całkowite może występować w różnych formach - od najbardziej intensywnej, polegającej na braku owłosienia na całym ciele (łącznie z brwiami czy rzęsami) po częściowe owłosienie - trwałe przerzedzenie włosów. Najczęściej jest to choroba wrodzona.